07:57:38

Τελευταία Νέα

Παρέλαση 28ης Οκτωβρίου.

Με πολλή καλή συμμετοχή των μαθητών ...

Το σχολείο μας

Το σχολείο μας..1ο Γυμνάσιο Γλυκών Νερών ...

Αγιασμός 2010-2011

Αγιασμός για την νέα σχολική χρονιά 2010-2011 ...

Γύμναστήριο

Ενας αγαπημένος χώρος των παιδιών ...

Μεσόγειος

Οι έλληνες ναυσιπλόοι από την αρχαιότητα έως σήμερα ...

http://1ogymnasio.glykanera.edu.gr/components/com_gk2_photoslide/images/thumbm/233802parelasi.jpg
http://1ogymnasio.glykanera.edu.gr/components/com_gk2_photoslide/images/thumbm/139455to_sxoleio_mas.jpg
http://1ogymnasio.glykanera.edu.gr/components/com_gk2_photoslide/images/thumbm/234773agiasmos_main.jpg
http://1ogymnasio.glykanera.edu.gr/components/com_gk2_photoslide/images/thumbm/348516gymnastirio.jpg
http://1ogymnasio.glykanera.edu.gr/components/com_gk2_photoslide/images/thumbm/597433commenius_sea.jpg
News Image

Παρέλαση 28ης Οκτωβρίου.

Με πολλή καλή συμμετοχή των μαθητών μας...

News Image

Το σχολείο μας

Το σχολείο μας..1ο Γυμνάσιο Γλυκών Νερών ...

News Image

Αγιασμός 2010-2011

Αγιασμός για την νέα σχολική χρονιά 2010-2011 ...

News Image

Γύμναστήριο

Ενας αγαπημένος χώρος των παιδιών ...

News Image

Μεσόγειος

Οι έλληνες ναυσιπλόοι από την αρχαιότητα έως σήμερα ...

Αρχική Δημοσιοποίηση Ήθη και Έθιμα για το Νερό
Ήθη και Έθιμα για το Νερό
PDF Εκτύπωση E-mail

Από την Καθηγήτρια Γερμανικών
Βασιλική Παύλου

Το νερό στην λαΐκή μας παράδοση

Tο νερό, πηγή και σύμβολο ζωής, έγινε από τα πανάρχαια χρόνια αντικείμενο
λατρείας των λαών όλης της γης. Στην Ελλάδα συναντάμε Νύμφες και Νεράιδες
λιμνών, πηγών και ποταμών. Ξωτικά και Στοιχειά πλημμύρισαν το λαϊκό μας
πολιτισμό και συνόδευσαν ή συνοδεύουν ακόμα τη ζωή των ανθρώπων σε
πολλές τους εκδηλώσεις. Οι βρύσες, τα πηγάδια, οι στάμνες, τα μάγγανα, οι
νερόμυλοι, οι νεροτριβές, τα υδραγωγεία, τα γεφύρια από την άλλη αποκα-
λύπτουν την προσπάθεια του ανθρώπου να δαμάσει και να εκμεταλλευτεί αυτό το
ζωτικό αγαθό, το νερό.
Πώς θα μπορούσε λοιπόν το νερό να μην κατέχει σημαντική θέση στη λαϊκή μας
παράδοση, αφού η παρουσία του ήταν εκείνη που καθόριζε αν θα υπήρχε
συνέχεια στη ζωή των ανθρώπων.
Στοιχεία γλωσσικής παράδοσης, μέσα από τα οποία μπορεί κανείς να γνωρίσει
την ιδιοσυγκρασία, την κουλτούρα, την καθημερινότητα του χτες και του σήμερα
αποτελούν το πλήθος των παροιμιών και φράσεων που κατέγραψαν οι μαθητές του τμήματος Β1, Ζαρίφη Νικολέτα, Καΐμάκη Φωτεινή, Γρύλλη Αντωνία, Ρογοκένης Γιώργος
και Δήμου Ανέστης  με αφορμή το νερό.

Η παρουσία του νερού είναι συχνή και σε πολλά ελληνικά έθιμα από πολλές
περιοχές της Ελλάδας. Μερικά από αυτά μας παρουσιάζουν οι μαθητές του τμήματος Β1 Δρούγκα Κωνσταντίνα, Καφετζή Αγγελική, Αμοργιανού Χάρις, Αυδή Κατερίνα, Ευσταθίου Γιάννης και η μαθήτρια του τμήματος Β3 Χύτα Αναστασία.
Στο σημείο αυτό ένα μεγάλο ευχαριστώ στους μαθητές, οι οποίοι με την παρούσα εργασία, μας δίνουν την δυνατότητα να γνωρίσουμε μία ακόμη πτυχή της λαΐκής μας παράδοσης.

Και από τους Μαθητές μας

Ελληνικές παροιμίες

«Το ήσυχο νερό τρυπάει την πέτρα»
- Οι μικρές προσπάθειες, όταν γίνονται επίμονα και για πολύ χρόνο, φέρνουν μεγάλα αποτελέσματα.
- Οι άνθρωποι που διατυμπανίζουν τις ικανότητές τους συνήθως δεν τελειώνουν τις δουλειές ή δεν είναι αποτελεσματικοί.
-
«Το παλιό καράβι, νερά απ` ολούθε βάζει»
- Όταν κάτι παλιώσει, χαλάει συνεχώς πότε στο ένα και πότε στο άλλο σημείο.
- Ο γέρος άνθρωπος υποφέρει από πολλές αρρώστιες συγχρόνως.
-
«Όταν διψά η αυλή σου για νερό, παρόξου μην το χύσεις»
Πρώτα πρέπει να ενδιαφέρεσαι και να προσπαθείς για τα δικά σου προβλήματα και ύστερα για των άλλων»

«Αλλού χτυπάει το νερό κι αλλού βροντά ο μύλος»
Αλλού γίνεται η προετοιμασία κάποιου γεγονότος κι αλλού πραγματοποιείται αυτό.
«Δε θέλει ρύζι με νερό, θέλει νερό με ρύζι»

Οι ιδιότροποι συχνά δεν ξέρουν τι θέλουν, με αποτέλεσμα να ζητούν πράγματα που πριν λίγο είχαν απορρίψει.

«Η αλήθεια πλέει σαν το λάδι στο νερό»
Η αλήθεια τελικά επικρατεί, έστω κι αν το ψέμα την επισκιάζει προσωρινά

«Όταν αποκαεί το σπίτι όλοι φέρνουν νερό»
Όταν ολοκληρωθεί η ζημιά και είναι πια αργά, τότε όλοι προθυμοποιούνται να βοηθήσουν κι όχι την ώρα που συμβαίνει η ζημιά, οπότε κάτι μπορεί να περισωθεί. Δηλαδή η προθυμία των άλλων συχνά είναι υποκριτική και εκδηλώνεται «κατόπιν εορτής».

«Όχι κρασί με νερό, παρά νερό με κρασί»
Δηλώνει ότι παίζουμε με τις λέξεις και ότι στην ουσία πρόκειται για το ίδιο πράγμα ή γεγονός, που απλώς περιγράφεται με διαφορετικές λέξεις.

«Στάλα τη στάλα το νερό τρυπάει το λιθάρι (ή το μάρμαρο τρυπάει)»
- Η επίμονη προσπάθεια φέρνει πάντοτε καλά αποτελέσματα.
- Η σταθερή επιμονή οδηγεί συνήθως στην πραγματοποίηση του σκοπού.
* * *
«Το αίμα φεύγει με νερό και όχι με άλλο αίμα»
Η εκδίκηση για το κακό που μας έκαναν δεν το σβήνει αλλά το συνεχίζει. Μόνο η συγχώρεση το σβήνει. Πρβλ. το ευαγγελικό: «Μη νικώ υπό του κακού αλλά νικά εν τω αγαθώ το κακόν».

«Το ήσυχο νερό τρυπάει την πέτρα»
- Οι μικρές προσπάθειες, όταν γίνονται επίμονα και για πολύ χρόνο, φέρνουν μεγάλα αποτελέσματα.
- Οι άνθρωποι που διατυμπανίζουν τις ικανότητές τους συνήθως δεν τελειώνουν τις δουλειές ή δεν είναι αποτελεσματικοί.
-
«Το νερό που θα χυθεί δε μαζεύεται όλο»
Μερικές ζημιές δεν επανορθώνονται εντελώς.

«Το παλιό καράβι, νερά απ` ολούθε βάζει»
- Όταν κάτι παλιώσει, χαλάει συνεχώς πότε στο ένα και πότε στο άλλο σημείο.
- Ο γέρος άνθρωπος υποφέρει από πολλές αρρώστιες συγχρόνως.
-
«Ο πλάτανος θέλει νερό κι η λεύκα θέλει αέρα»
Κάθε άνθρωπος θέλει τη δική του μεταχείριση, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του.

«Όταν διψά η αυλή σου για νερό, παρόξου μην το χύσεις»
Πρώτα πρέπει να ενδιαφέρεσαι και να προσπαθείς για τα δικά σου προβλήματα και ύστερα για των άλλων»

Παροιμίες από τη Ρουμανία

«Όποιος πίνει νερό από ξένες χούφτες δύσκολα ξεδιψάει»
Όποιος βασίζεται σε ξένα μέσα και εφόδια, τα οποία δεν είναι σίγουρα, κινδυνεύει να αποτύχει.

«Μη φτύνεις στο πηγάδι απ` όπου θα πιεις νερό»
Μην είσαι αχάριστος. Μην προσπαθείς να βλάψεις αυτούς που σε βοηθάνε.

 

Παροιμιακές εκφράσεις με τη λέξη «νερό» (ή «ύδωρ»)

· σηκώνει νερό η κουβέντα, το πράγμα σηκώνει νερό
· ρίχνω νερό στο κρασί μου
· δεν δίνει του αγγέλου του νερό
· είναι του γλυκού νερού
· πήγε στη βρύση και νερό δεν ήπιε
· έβαλε το νερό στ' αυλάκι
· μέσα στο νερό
· δεν έπεσε η ζάχαρη στο νερό
· το ξέρει/ το έμαθε νεράκι
· κι εγώ θα κουβαλώ στο γάμο σου νερό με το κόσκινο
· να μετρήσει τα νερά
· κάνει νερά
· πίνω νερό στ` όνομά του
· ρίχνω νερό στο μύλο του
· χάσαμε τα νερά μας, είμαστε έξω από τα νερά μας
· πνίγεται σε μια κουταλιά νερό
· κι από την πέτρα βγάζει νερό
· ίσα βάρκα ίσα νερά
· ήρθε το βόδι απ'το νερό
· ήπιε της άρνας/της αρνησιάς/της λησμονιάς το νερό
· έκανε μια τρύπα στο νερό
· βγάζει νερό με το καλάθι
· κοπανίζει το νερό μέσα στο γουδί
· μοιάζουν σαν δύο σταγόνες νερό
· σαν τα κρύα τα νερά
· τον φέρνω με τα / στα νερά μου
· πάω με τα νερά του
· ήπιε το αμίλητο νερό
· θολώνω τα νερά
· ψαρεύω σε θολά νερά
· ό,τι είπαμε, νερό κι αλάτι
· τάραξε τα λιμνάζοντα ύδατα / τα νερά
· έδωσε γη και ύδωρ
· θα μου κόψεις το νερό να μην ποτίσω τα λάχανα;
· περνάει το νερό κάτω από την ψάθα
· δεν στάζει νερό από τα χέρια του
· το αίμα του έγινε νερό
· το αίμα νερό δεν γίνεται
· ούτε ένα ποτήρι νερό
· πάω προς νερού μου
· έσπασαν τα νερά
· είπαμε το νερό νεράκι

Έθιμα σχετικά με το νερό

Τα πίζηλα (καλικάντζαροι)

Όπως σε όλα τα μέρη της Ελλάδας έτσι και στον Πόντο πίστευαν, ότι το δωδεκαήμερο (από τα Χριστούγεννα μέχρι τα Φώτα) βγαίνουν τα πίζηλα (οι καλικάντζαροι) και ενοχλούν τους ανθρώπους. Ιδιαίτερα ενοχλούσαν τα παιδιά και ιδίως τα αβάπτιστα, τις λεχώνες, τις νεόνυμφες και γενικά αδύναμα άτομα. Προκαλούσαν ζημιές στα πράγματα του σπιτιού, στα ζώα και στους αγρούς. Για να προστατευθούν απέφευγαν να κάνουν νυχτερινές δουλειές έξω από το σπίτι και να πετάξουν νερά έξω το βράδυ. Επίσης για να μην πλησιάζουν έλεγαν ψιθυριστά διάφορες προσευχές. Τα πίζηλα εξαφανίζονταν τα Φώτα με τον αγιασμό των υδάτων για να επιστρέψουν και πάλι τα Χριστούγεννα.
Ανάλογα με την περιοχή ονομάζονται και πίζουλα, πίζελα και πιζήαλα.

Το καλαντόνερον

Καλαντόνερον ονομαζόταν το πρώτο νερό που έπαιρναν τα μεσάνυχτα της Πρωτοχρονιάς από την βρύση, την πηγή ή το πηγάδι από όπου προμηθεύονταν το πόσιμο νερό. Της λήψης του καλαντόνερου προηγούνταν το καλαντίασμαν της βρύσης. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα τοποθετούσαν κοντά στη βρύση διάφορα δώρα όπως ξηρούς καρπούς (λεφτοκάρα, καρύδα, σύκα) στάρι, γλυκά, μήλα, κυδώνια, κ.λ.π. λέγοντας την ευχή: Κάλαντα και καλός καιρός, πάντα και του χρόνου. Αυτός που έπαιρνε το νερό, μέχρι να το πάει στο σπίτι δεν κοιτούσε πίσω του ούτε μιλούσε σε κανέναν. Έπινε όλη η οικογένεια από λίγο και ράντιζαν το σπίτι, την αυλή, τις αποθήκες, τα ζώα, τα χωράφια κ.λ.π.

Τα δωδεκαημερίτικα

Στην ελληνική λαογραφία, τα δωδεκαημερίτικα πνεύματα ή αλλιώς
Καλικάντζαροι που βρίσκονται όλο το υπόλοιπο διάστημα του χρόνου
κάτω από τη γη, βγαίνουν και κάνουν χίλιες δυο αταξίες. Ενοχλούν τις
νοικοκυρές, κλέβουν τηγανίτες, κάνουν θορύβους, αλλά στη γιορτή των
Θεοφανίων με τον αγιασμό των υδάτων εξαφανίζονται στα έγκατα της γης.
Για το σκοπό αυτό οι νοικοκυρές ρίχνουν τον αγιασμό με τη βοήθεια
κλαδιού από βασιλικό σε όλο το σπίτι για να τα διώξουν.

Η Περπερούνα
Η Περπερούνα είναι ένα έθιμο που τελείται σε πολλά χωριά του Έβρου για την εξουδετέρωση της ανομβρίας. Εκτός από την εκκλησιαστική λιτανεία που κάνουν, ντύνουν ένα πολύ φτωχό ή ορφανό κορίτσι (για να το λυπάται ο θεός), με λουλούδια και χλωρά κλαδιά και το γυρίζουν στο χωριό καταβρέχοντάς το και τραγουδούν.

Γλιστέρνα
Το σημαντικότερο βέβαια στοιχείο σε μια προίκα ήταν η στέρνα. Η “γλιστέρνα” όπως την έλεγαν, γιατί το νερό ήταν στην παλιά Μάνη ο θησαυρός.
Υπάρχει μάλιστα η πεποίθηση ότι ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να αποτρέψει μια άσχημη γι’ αυτόν εξέλιξη με την πραγματοποίηση εξίσου παράλογων πράξεων.
Όταν μια γυναίκα πάει να γεννήσει, ρίχνουν νερό για να κυλήσει το μωρό σαν νεράκι.
Όταν φεύγει κάποιος ταξίδι, ρίχνουν από πίσω του νερό για να κυλάει ο
δρόμος του σαν νερό.
Υπάρχει η δοξασία ότι το νερό κοιμάται κάποιες ώρες. Αν βρεθεί κάποιος
μπροστά σε κοιμισμένο νερό, δεν πρέπει να μιλήσει, γιατί μπορεί να πάθει
μεγάλο κακό. Αν θέλει να πιει, πρέπει να το ταράξει να το ξυπνήσει


Επιτάφιος στην Τήνο

Στην Τήνο τη Μεγάλη Παρασκευή, όλοι οι επιτάφιοι μαζί και των καθολικών συναντώνται στην Εξέδρα της Χώρας (τελευταίος φτάνει αυτός της Παναγίας της Τήνου), ψάλλουν για λίγο μαζί και συνεχίζουν οι καθένας την πένθιμη πορεία του προς τους δρόμους της εκάστοτε ενορίας. Ο Επιτάφιος του Αγίου Νικολάου της Τήνου μπαίνει επίσης στη θάλασσα και το όλο σκηνικό που δημιουργούν οι πυρσοί, ο φλεγόμενος σταυρός, οι σειρήνες από τα πλοία, οι ψαλμωδίες και οι χιλιάδες πιστοί που παρακολουθούν είναι πολύ όμορφο. Το «έθιμο» του επιταφίου στη θάλασσα είναι πρόσφατο (από τα μέσα της δεκαετίας του '80 - όταν πνίγηκε ένας πολύ αγαπητός νεαρός).

Έθιμο Θεοφανείων

Ανήμερα των Φώτων, μετά την λειτουργία των Μεγάλων Ωρών, γίνεται η Κατάδυση του Σταυρού στη θάλασσα, (ή λίμνη, ή ποτάμι). Ο ιερέας πετάει ένα σταυρό μέσα στο νερό, (συνήθως ο σταυρός είναι δεμένος πάνω σε σκοινί για να μη χαθεί), και πολλοί νέοι βουτούν για να πιάσουν τον σταυρό. Είναι εξαιρετική τιμή για όποιον βρει και πιάσει τον σταυρό.

Το τάισμα της βρύσηςτο

Στα χωριά της κεντρικής Ελλάδας τα μεσάνυχτα της παραμονής των Χριστουγέννων γίνεται το λεγόμενο "τάϊσμα" της βρύσης. Οι κοπέλες του χωριού τα μεσάνυχτα ή προς τα χαράματα πηγαίνουν στις βρύσες του χωριού και τις αλείφουν με βούτυρο και μέλι, με την ευχή όπως τρέχει το νερό να τρέχει και η προκοπή στο σπίτι τον καινούργιο χρόνο και όπως γλυκό είναι το μέλι, έτσι γλυκιά να σταθεί και η ζωή τους παίρνοντας έτσι το "αμίλητο" νερό.
Για την καλή σοδειά έφερναν στη βρύση βούτυρο, τυρί, ψημένο σιτάρι, κλαδί ελιάς ή όσπρια και φρόντιζαν να πάνε από τις πρώτες, γιατί όπως έλεγαν, όποια θα πήγαινε πρώτη στη βρύση αυτή θα στεκόταν και η πιο τυχερή ολόκληρο το χρόνο.
Οι γυναίκες, επιστρέφοντας στο σπίτι, έφερναν το καινούργιο νερό, αφού είχαν αδειάσει τις βαρέλες από το παλιό.
H διαδικασία της μετάβασης και της επιστροφής στη βρύση, γινόταν σιωπηλά, για αυτό ονομάστηκε αμίλητο νερό. Οι γυναίκες φρόντιζαν να μη μιλήσει η μια στην άλλη, αν και πολλές φορές αυτή η υποχρεωτική βουβαμάρα ήταν αφορμή να μην μπορούν να κρατήσουν τα γέλια τους.
Με το αμίλητο αυτό νερό ραντίζουν τα σπίτια. και τα ρουχαλάκια του με μύρο.

Έθιμο ανήμερα του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου(7 Ιανουαρίου)

Το πιο διαδεδομένο έθιμο της ημέρας έχει να κάνει με το «βρέξιμο» των νιόπαντρων ζευγαριών. Αυτό το έθιμο θέλει να οδηγούνται τα νιόπαντρα ζευγάρια στην παραλία με συνοδεία μουσικής. Εκεί σπρώχνονται από τους παριστάμενους στην θάλασσα οι οποίοι τους εύχονται να ζήσουν και να αποκτήσουν παιδιά. Έτσι γιορτάζεται το «τριήμερο των Φώτων» στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, όπου υπάρχουν Έλληνες που κρατούν τις Ελληνικές παραδόσεις.


Το μυστήριο της Βάφτισης

Στη διάρκεια του μυστηρίου γεμίζεται η κολυμπήθρα με νερό και εν συνεχεία  βουτάμε το βρέφος σε αυτή τρείς φορές για να πάρει την ευλογία της αγίας Τριάδας πατήρ, υιός και άγιο πνεύμα.

Ο αγιασμός

Το έθιμο αυτό γίνεται για ευλογήσουμε ότι καινούριο αποκτάμε ή ότι νέο αρχίζει στη ζωή μας  (π.χ. έναρξη νέας σχολικής χρονιάς, νέα δουλειά, απόκτηση νέου σπιτιού, κ.λ.π.). Γεμίζουμε ένα γυάλινο δοχείο με νερό και αφού ευλογηθεί βουτάμε κλαδί βασιλικού και στη συνέχεια ραντίζουμε το νέο αντικείμενο ή τους ανθρώπους που ξεκινούν κάτι πολύ σημαντικό στη ζωή τους.

Εθιμο «ΚΛΕΙΔΩΝΑ»

Έθιμο το οποίο έχει εκλείψει με το πέρασμα των χρόνων, ήταν το έθιμο το "ΚΛΕΙΔΩΝΑ". Το απόγευμα της ημέρας που γιορταζόταν ο "Άγιος Γεώργιος", μετά το πανηγύρι που γινόταν στην εκκλησία έξω από το χωριό «Λουτρό» της Μακεδονίας, μια ομάδα κοριτσιών στόλιζε μια κοπέλα του χωριού νύφη , που στα χέρια της κρατούσε μία κανάτα με νερό και κορόμηλα. Με κλαδιά κορομηλιάς ράντιζε τα κορίτσια του χωριού που τραγουδούσαν και χόρευαν. Το παραπάνω δρώμενο συνεχιζόταν στην πλατεία του χωριού, οπότε και ακολουθούσε γλέντι από όλο το χωριό.
Η Υδροφόρος, τα ριζικάρια και οι μαντινάδες

Ο Κλήδονας είναι ένα ελληνικό έθιμο που τελείται στις 24 Ιουνίου, την ημέρα του Αγίου Ιωάννου, στην Κρήτη ως εξής :

Την παραμονή του Αϊ-Γιαννιού, οι ανύπανδρες κοπέλες μαζεύονται σε ένα από τα σπίτια του χωριού, όπου αναθέτουν σε κάποια ή σε κάποιες από αυτές να φέρουν από το πηγάδι ή την πηγή το "αμίλητο νερό".  Επιστρέφοντας στο σπίτι όπου τελείται ο κλήδονας, το νερό μπαίνει σε πήλινο δοχείο, την υδροφόρο, στο οποίο η κάθε κοπέλα ρίχνει ένα αντικείμενο (μήλο πράσινο ή κόκκινο, κόσμημα, κλειδί κ.α.), το λεγόμενο ριζικάρι. Στη συνέχεια το δοχείο σκεπάζεται με κόκκινο ύφασμα, το οποίο δένεται γερά με ένα κορδόνι ("κλειδώνεται") και τοποθετείται σε ταράτσα ή άλλο ανοιχτό χώρο. Εκεί παραμένει όλη τη νύχτα υπό το φως των άστρων. Οι κοπέλες επιστρέφουν ύστερα στα σπίτια τους. Λέγεται ότι τη νύχτα αυτή θα δουν στα όνειρά τους το μελλοντικό τους σύζυγο.
Ανήμερα του Αϊ-Γιαννού, αλλά πριν βγει ο ήλιος -ώστε να μην εξουδετερωθεί η μαγική επιρροή των άστρων-, η υδροφόρος νεαρή της προηγουμένης φέρνει μέσα στο σπίτι το αγγείο. Το μεσημέρι, ή το απόγευμα, συναθροίζονται πάλι οι ανύπανδρες κοπέλες. Αυτήν τη φορά όμως στην ομήγυρη μπορούν να συμμετέχουν και παντρεμένες γυναίκες, συγγενείς και γείτονες και των δύο φύλων, καλεσμένοι για να παίξουν το ρόλο μαρτύρων της μαντικής διαδικασίας.
Καθισμένη στο κέντρο της συντροφιάς, η υδροφόρος νεαρή ανασύρει ένα-ένα από το αγγείο τα αντικείμενα, που αντιστοιχούν στο "ριζικό" κάθε κοπέλας και μια άλλη, κάποια που έχει ποιητικό ή μαντικό ταλέντο απαγγέλει ταυτόχρονα τυχαίες μαντινάδες. Μαντινάδες που είναι επηρεασμένες απλώς και μόνο από τη θέα του ριζικαριού, αφού η μαντιναδολόγος δεν ξέρει σε ποιον ανήκει το κάθε ριζικάρι. Η μαντινάδα που αντιστοιχεί στο αντικείμενο (ριζικάρι) της κάθε κοπέλας θεωρείται ότι προμηνάει το μέλλον της και σχολιάζεται από τους υπόλοιπους, που προτείνουν τη δική τους ερμηνεία σε σχέση με την ενδιαφερόμενη.


Στην Ελλάδα, σε αρκετές περιοχές, οι άνθρωποι ακολουθούν έθιμα με το νερό, τα οποία νιώθουν ότι θα τους εξασφαλίσουν υγεία και ευτυχία. Το πρωί της Πρωτοχρονιάς σε αρκετές περιοχές, οι άνθρωποι συνηθίζουν να πηγαίνουν στις δημόσιες βρύσες, για να γεμίσουν τις στάμνες με το καινούριο αγιοβασιλιάτικο νερό ή προσφέρουν γλυκίσματα, για να καλοπιάσουν τη νεράιδα ή το ξωτικό που ζει κοντά στις πηγές τους.